Prologue>>http://skytvsj.exteen.com/20071016/sf-act-prologue Chapter_1>>http://skytvsj.exteen.com/20071022/sf-act-1
Chapter_2>>http://skytvsj.exteen.com/20071025/sf-act-2
Chapter_3>> http://skytvsj.exteen.com/20071115/sf-act-3
Chapter_4>> http://skytvsj.exteen.com/20080313/sf-act-4
<object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/oxmMXFtFyJ"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/oxmMXFtFyJ" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed><a href="http://www.imeem.com/people/usT5oGo/music/RuR3Q9M5/sjm_at_least_you/">至少還At least you有你 - SJ-M</a></object>
Chapter_5
ฮันกยองตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยแนวมึนๆเพราะยังเมาค้างอยู่..พอเขากำลังจะลุกขึ้น
ก็สังเกตเห็น แขนยาวๆของรุ่นน้องข้างหนึ่งกำลังกอดตัวเองเอาไว้..
ด้วยความที่ยังก๊งๆอยู่เลยไม่ได้เอะใจอะไร จึงตั้งใจจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ..
-....ชะ....-
-..มัยเราไม่ใส่เสื้อผ้าหว่า...-
-....= =”...-
ด้วยความสงสัยฮันกยองจึงหันกลับไปมองที่เตียง แล้วมันเป็นจังหวะที่
ชีวอนพลิกตัวนอนหงายพอดี..ฮันกยองยืนมองนิ่งอยู่อย่างนั้น
..เพราะว่าที่แผงอกขาวของรุ่นน้องมีแต่รอยคิสมาร์กเต็มไปหมด!!!
..ฮันกยองรู้สึกปวดหัวอย่างแรง..จึงรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ..
เมื่อเข้ามาในห้องน้ำก็ต้องยืนนิ่งอีกรอบ..เพราะกระจกมันสะท้อนให้เห็นว่า
ที่แผงอกแกร่งของเขาก็มีรอยคิสมาร์กอยู่เช่นกัน!!
...ซักพัก..เรื่องเมื่อคืนก็วิ่งเข้ามาในหัวของอย่างรวดเร็ว
..เขาจึงจำได้ว่า เขาทำอะไรลงไปบ้าง!!
... ระหว่างที่ฮันกยองปล่อยให้น้ำจากฝักบัวไหลกระทบศีรษะและร่างกายไปเรื่อยๆนั้น
เขาก็เอาแต่คิดถึงเรื่องของคนที่นอนหลับอยู่บนเตียง..
...รู้สึกห่วงใย..ว่าร่างกายของอีกฝ่ายจะเป็นอย่างไร...
...รู้สึกกังวล..ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังงัย...
...รู้สึกผิด..กับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป...
...แต่เพราะรัก..ถึงได้ทำลงไปอย่างนั้น...
เมื่อฮันกยองอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ..ก็เดินมาพร้อมกะละมังใบเล็กกับผ้าขนหนู
..เขานั่งลงไปข้างๆเตียงแล้วจึงค่อยๆเช็ดตัวให้คนตรงหน้า..อย่างเบามือที่สุด
..เมื่อเช็ดตัวให้คนที่นอนอยู่เสร็จแล้ว..เขาจึงก้มลงไปจูบเบาๆที่หน้าผากของอีกฝ่าย
มองฝ่ายที่หลับใหลด้วยความห่วงใย..ก่อนหันไปเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าของตนเอง
...เก็บเสื้อผ้าของชีวอนที่หล่นไปอยู่คนละทิศละทางแล้วนำมาวางไว้ที่บนเตียง
พร้อมทั้งเขียนโน้ตวางไว้บนเสื้อผ้าของอีกฝ่าย...โน้มตัวลงมาจูบที่หน้าผากของ
คนที่หลับอยู่อีกครั้ง...จ้องมองคนตรงหน้าซักพัก..ก่อนออกจากห้องไป
เมื่อผ่านไปซักพัก..ชีวอนก็ลืมตาตื่นขึ้น..เขามองไปรอบๆก็พบว่าอีกฝ่ายหายไปแล้ว..
จะมีก็แต่เสื้อผ้าที่เขาใส่เมื่อคืนที่พับไว้อย่างเรียบร้อยวางอยู่บนเตียง
พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง..ชีวอนจึงเอื้อมไปหยิบโน้ตแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน..
|
...พักผ่อนซะนะ... ...แล้วเจอกันที่สนามบิน...
-ฮันกยอง- |
‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡
“แค่เนี๊ยอ่ะนะ...ไอ้มังกือเอ๊ยยย!!” ฮีชอลโวยวายขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด
“แล้วงัยต่อเหรอทงเฮ...แล้วชีวอนทำยังงัยล่ะ” ลีทึกถามต่อด้วยความสงสัย
“อ่า...ชีวอนก็ลุกไม่ขึนน่ะสิ > < ...ก็เลยนอนต่อ..ตื่นมาอีกทีก็เที่ยง
..ชีวอนก็เก็บกระเป๋าแล้วก็เดินทางไปที่สนามบิน..แต่พอทั้งสองคนเจอกัน
กลับไม่พูดอะไรกันซักคำแล้วก็มองหน้ากันไม่ติดเลยเนี่ยสิ!!
...อืมมม.. กลับมาก็เป็นอย่างที่เห็นเนี่ยแหล่ะ” เมื่อทงเฮเล่าจบ ทุกคนก็ทำหน้าเครียด
“งี้มันก็เหมือนว่า2คนนี้ใจตรงกันแล้วนะ..แต่ว่า..” เยซองเริ่มพูดก่อน
..ทุกคนพยักหน้า..
“แต่ว่าทั้ง2ฝ่ายยังไม่ยอมบอกรักกันจริงๆจังๆซะที” เรียววุคเสริมต่อ
..ทุกคนพยักหน้า..
“ซิมบ้ามันก็มัวแต่รอคริสต์มาสอยู่ได้...แล้วจะลงเอยกันมั้ยห๊ะคู่นี้เนี่ย” เจ๊พูดบ้าง
..ทุกคนพยักหน้า..
“พี่ฮันกยองเค้าเป็นคนที่พูดไม่ค่อยเก่งอีกต่างหาก..” กยูฮยอนพูดเสริม
..ทุกคนพยักหน้า..
“..จะรอดมั้ยเนี่ย..” คิบอมออกความเห็น
..ทุกคนพยักหน้า..
“เฮ้ออออ~!!”
..ทุกคนพร้อมใจกันถอนหายใจ..
‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡
4คนที่เหลือ ซึ่งก็คือ คังอิน อึนฮยอก ชินดง ซองมิน ที่ได้แยกออกมา
เพื่อไปตาม ฮันกยองและชีวอนที่ห้องน้ำ..เมื่อทั้ง4เห็นเป้าหมายแล้ว
จึงได้หามุมหลบและดักฟัง อยู่แถวๆหน้าห้องน้ำ..
ในขณะที่ชีวอนกำลังล้างหน้าอยู่ ฮันกยองก็เดินตามเข้ามา..ชีวอนเห็นดังนั้น
ก็ทำท่าจะเดินหนี..แต่ฮันกยองจับแขนของอีกฝ่ายไว้..
“เดี๋ยวสิชีวอน...ชั้น...เอ่อ...พี่มีเรื่องจะบอกนาย...” ฮันกยองจ้องชีวอนด้วยแววตาที่ จริงจัง
..แต่คนถูกจ้องกลับหลบสายตา..
“ถ้าเรื่องวันนั้นล่ะก็...พี่ไม่ผิดหรอกครับ..เพราะพี่เมา..ผมเองแหล่ะ..ผม..”
ฮันกยองรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาอีกรอบ..แต่เขาก็ยังพยายามฝืนตัวเอง
..เพื่อที่จะบอกเรื่องสำคัญนี้ออกไปให้สำเร็จให้ได้..
“พี่จำได้ทุกอย่างแหล่ะว่าวันนั้นพี่ทำอะไร...พูดอะไรกับนายไปบ้าง!!”
ชีวอนได้ยินอย่างนั้นก็ตกใจมาก..จึงรีบหันหลังให้ฮันกยอง
“...พี่...จำได้??” ชีวอนเอ่ยออกไปอย่างตะกุกตะกัก...ใบหน้าร้อนผ่าว
“ใช่!!...แล้วที่พี่ทำไปทั้งหมด..เพราะ..พี่ไม่...” ความที่อยู่ในห้องน้ำที่ค่อนข้างจะแคบ
และอากาศถ่ายเทไม่สะดวก ..บวกกับการที่เขาไม่สามารถจะฝืนร่างกายให้ยืนอยู่ได้อีกแล้ว
..อยู่ดีๆสิ่งที่เขามองเห็นก็พร่าเลือนและดับมืดไปในที่สุด!!
-...ตึง!!....-
ป๋าเป็นลม..ป๋าทรุด..ป๋าสลบ..ป๋าหัวฟาดพื้น..ป๋าหัวแตก!!
วอนได้ยินเสียง..วอนหันไป..วอนมองป๋า..วอนตกใจ..วอนกรี๊ด!!
“ฮันกยอง!!” ชีวอนคุกเข่าลง..จับหน้าซีดเซียวของอีกฝ่าย..เขาทำอะไรไม่ถูก
เลยได้แต่เรียกชื่อคนตรงหน้าอยู่อย่านั้น.. ฝ่าย4คนที่แอบดูอยู่จึงรีบวิ่งเข้ามาช่วย..
“ป๋า!” อึนฮยอกวิ่งมาคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วจึงตบหน้าป๋า -*- (ตบเบาๆให้ตื่น)
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวจึงรีบโทรศัพท์เรียกรถพยาบาลทันที!
“ฮัน..เฮ้อ...ว่าแล้ว..ชั้นไม่น่าปล่อยให้นายมาเล้ยยย” คังอินมองคนที่สลบแล้วส่ายหัว
พร้อมกับทำหน้าเอือมๆเล็กน้อยก่อนที่จะยกคนที่สลบขึ้น..
“มา...ชั้นช่วย” ชินดงกล่าวพร้อมช่วยคังอินแบกฮันกยอง
หลังจากที่อึนฮยอกโทรเรียกรถพยาบาลเสร็จแล้วจึงเรียกกระต่ายอวบที่ยืนนิ่งอยู่นาน
..เพื่อช่วยให้ซองมินมีบทกับเค้าซะที -*-
“ซองมิน...ชั้นโทรเรียกรถพยาบาลแล้ว..นายช่วยไปบอกคนอื่นๆที”
“อือ...ได้ๆ” กระต่ายอวบรีบวิ่งไปทันที เมื่อคังอินและชินดงแบกฮันกยองไป
..ชีวอนที่เดินตามก็มีสีหน้าที่เครียดและกังวลมาก และเริ่มมีน้ำตาซึมออกมา..
“ทำ..มั..ย..” ชีวอนพยายามควบคุมเสียงของตนเองไม่ให้สั่นมากที่สุด ถามคังอิน
“หลายวันมานี่..มันเอาแต่ทำหน้าเครียด..นั่งเหม่อ..กินไม่ได้..นอนไม่หลับ
..เมื่อกี๊ก่อนที่มันจะมาหานาย..ป๋ายังเดินเซๆอยู่เลย”
“...”
ชีวอนเมื่อได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นยังงัยต้องพยายามแค่ไหนจึงปล่อยน้ำตาออกมา..
“พี่ฮันกยองน่ะ...เป็นคนที่พูดไม่เก่ง..นายรู้ดีที่สุดไม่ใช่รึงัย” อึนฮยอกพูดพร้อมกับ
ตบไหล่ชีวอนเบาๆเป็นการปลอบ..ให้อีกฝ่ายใจเย็นลง
‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡
หลังจากที่ทงเฮเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น จบได้ไม่นานนัก ทุกคนก็ได้ยินเสียงคนเรียก
“ทุกคน!!” เมื่อทุกคนหันไปก็พบกับซองมินที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“เป็นอะไร..ซองมิน” ทงเฮถาม
“ผมไม่ได้เป็นอะไร...แต่ป๋าเนี่ยสิ!!” - เอ้อ..เวลาคับขันยังเล่นได้อีกเนอะ -
“ไอ้มังกือมันทำมัย” เจ๊ถามมั่ง
“ป๋าหมดสติ..ล้มหัวฟาดพื้น..มาเร็ว!!!” พูดเสร็จก็รีบวิ่งและเรียกให้ทุกคนตามไป
“ห๊ะ!!!” ทุกคนพร้อมใจกันลุกขึ้น..แล้ววิ่งตามกระต่ายไปทันที!!
‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡‡
TBC*
edit @ 12 Aug 2008 23:37:31 by ||A.M.M||แ*อ้*ม||
